Me-time, klinkt zo leuk.

Me-time. Klinkt zo leuk vind ik. Maar ik ben er behoorlijk slecht in.

Luxi is (al) bijna 2 jaar oud maar tijd voor mijzelf nemen blijf ik lastig vinden. Mijn moeder stond altijd ‘aan’ voor ons en kent het woord me-time niet eens volgens mij! Ik bedoel met me-time niet weggaan met vriendinnen maar gewoon thuis met de aanwezigheid van Luxi. Gewoon even tijd voor mezelf zoals een boekje lezen, tv kijken, in bad liggen, zonnen of in alle rust thee drinken zonder op te staan.

Ik ben in de tuin gaan zitten met een tijdschrift. Ik kijk op de cover, editie februari 2021.. Hmm het is bijna mei, maar goed ik vind het nog meevallen.

Luxi speelt in de tuin. Ik zeg tegen haar dat ik even een boekje ga lezen en zij even zelf mag spelen. Ze lijkt het te begrijpen en begint ondertussen vrolijk te stoepkrijten. Vervolgens de stoel, de muur en de tafel. Ach, het zal er volgende week wel af regenen (hoop ik). Ik doe net of ik het niet zie, en lees lekker verder.

Ik moet mij er echt toe zetten om even tijd te nemen voor mijzelf. Stiekem geniet ik hier zo van. Ik kan echt even opladen door mijzelf bewust uit te zetten en even geen moedertje te spelen.

Naast dat ik tijd voor mijzelf ECHT nodig heb om te kunnen functioneren en goed in mijn vel te zitten, wil ik dit Luxi ook meegeven.

Ik wil dat zij goed voor zichzelf leert zorgen. Misschien vind ik dit wel het allerbelangrijkste wat ik haar wil meegeven. Als zij later niet goed voor zichzelf kan zorgen, wie gaat dit dan doen? Als ouder ben je nu eenmaal het allergrootste voorbeeld. Ik ben echt van mening dat kinderen het meeste leren van voorleven.

“Children have never been very good at listening to their parents, but they have never failed to imitate them.”

Inmiddels, heb ik een stukje stoepkrijt gekregen in mijn thee gekregen en vind ik het tijd om samen de bloemetjes water te gaan geven. Ik ben weer opgeladen na twintig minuutjes in de zon te hebben gezeten. Alles zit vol stoepkrijt en Luxi heeft een stukje verf geproefd van de afgebladderde tuintafel. Maar he, er is niemand gewond geraakt. Ik weet niet of ik dit nu tegen jullie wil zeggen of tegen mijzelf. Maar ik moet dit echt vaker doen, en hoop zo dat het ooit vanzelfsprekender gaat voelen.

Mama is ook maar een mens, en ook mijn batterij moet opgeladen worden. Niet alleen mama’s telefoon en papa’s auto 🙂

Ik ben heel benieuwd hoe jullie dit doen? Heb jij ooit me-time? Gaat dit vanzelf? Of voelt het soms ook als een soort ‘spijbelen’.

Geef een reactie