Nee is nee!

De peuterpubertijd. Grenzen opzoeken? Of een eigen persoonlijkheid ontwikkelen? Hoe kijk jij aan tegen deze leeftijd en fase?

De twee is nee fase wordt vaak gezien als ‘lastig’. Het kindje test zijn ouders uit en kijkt hoe ver hij of zij kan gaan. Waar zijn de grenzen? Maar gaat het over de grenzen van jou als ouder? Of over de grenzen van jouw kind? Beide?

In deze blog wil ik mijn visie hierover met jullie delen. Ik geloof namelijk niet dat Luxi ons aan het uittesten is. Ik zie dat zij zichzelf aan het ontdekken is. Ze komt er nu achter dat zij zelf een eigen mening kan hebben. Pfoe en wat voor een. Ze heeft een uitgesproken mening over heel veel dingen. Van wie heeft ze dit nou toch weer? haha

Wat het lastig maakt is dat haar mening en die van mij niet altijd overeen komen. Heel vaak niet zelfs. Luxi leeft namelijk in een compleet andere wereld. In de peuterwereld. Zij is altijd precies bezig met het moment. Al doe ik elke dag yoga en mediteer ik een uur per dag, ik kan niet zo in het moment leven als zij.

Ik laat heel veel dingen gewoon gebeuren. Wil Luxi in de ochtend andere schoenen aan dan dat ik in mijn hoofd had, boeiend. Wil ze haar rits open, ook goed. Geen muts? Dan koude oren.

Al die voor mij onbenullige dingen zijn voor haar heel groot. Ik ga hier dan ook echt geen strijd van maken. Luxi krijgt heel vaak haar zin, en hoort vaker ‘ja’ dan ‘nee’ van ons. Soms ben je als ouder geneigd om heel vaak onnodig nee te zeggen. Is jouw dat al eens opgevallen? Niet rennen, zachtjes lopen, niet opklimmen, kijk uit, zachtjes doen. Waarschuwen, waarschuwen en volgens mij hoort een kindje dit niet eens.

Nu vraag je je misschien af of wij geen vervelend verwend kind hebben. Doordat het geen grenzen zou kennen en alles mag.

Nou nee!! Er zijn grenzen en hele duidelijk ook. Juist door dat Luxi heel veel mag, weet zij heel goed dat wanneer wij ‘nee’ zeggen, dat iets ook echt niet mag of zelfs gevaarlijk is. Ik leg ook altijd uit waarom iets niet mag. Ik kan mij herinneren dat ik er als kind zooo een hekel er aan had als iets niet mocht dat dan de reden was “omdat ik het zeg“. Daar kan een kind toch helemaal niks mee. Wanneer Luxi begrijpt waarom iets niet mag, lijkt ze het beter te accepteren. En soms snapt ze mijn mening helemaal niet hoor, ook prima. Ik kan haar logica ook niet altijd volgen!

Soms botsen onze meningen dus compleet. Ik heb gemerkt dat ik de strijd met Luxi in veel situaties kan voorkomen door heel duidelijk en voorspelbaar voor haar te zijn.

Wanneer ik bijvoorbeeld met haar in de speeltuin ben en naar huis wil pak ik dit als volgt aan. Ik kondig vijf minuutjes van tevoren aan dat we bijna naar huis gaan. ‘Bijna’ zegt haar niet zo veel maar ze snapt heel goed dat het spelen bijna afgelopen is. Vervolgens mag zij nog een keer van de glijbaan voordat we naar huis gaan. Ik benoem misschien wel drie keer dat dit de laatste keer is dat zij mag glijden. Zo weet ik zeker dat ze mij heeft gehoord en kunnen er geen misverstanden ontstaan hihi! Daarna zwaaien we naar de speeltuin en gaan we naar huis. Luxi weet dat er bij mij en bij papa echt maar 1 laatste keer is, altijd.

Bij Natuurlijk Ouderschap kun je zeker duidelijke grenzen aangeven. Het bekent alleen dat zowel de grenzen van jou als die van je kindje serieus genomen worden. Gezien en gehoord worden, vind ik voor een kind hoe jong ook zo ontzettend belangrijk. Haar mening telt.

Geef een reactie