Slecht nieuws

Een kindje staat heel erg open voor sfeer en gevoelens van anderen.
Een kind houdt je een spiegel voor. Altijd. Of je nu wilt of niet. Ik vind dat soms best confronterend. Op dagen dat ik mezelf bij elkaar moet rapen om de dag door te komen (klinkt lekker depri dit, ben ik niet), ben ik chagrijnig en is mijn lontje korter. Mijn humeur zie ik al-tijd terug in het gedrag van Lux.

De bijna altijd vrolijke en drukke Luxi wil op die dagen niks. Huilt om alles en wil niet voor- en niet achter uit. Ik ben dan (met mijn korte lontje) geneigd om dan sneller boos op haar te worden of geïrriteerd te reageren. Op deze dagen gaat of de tv aan maar beter nog gaan we naar buiten, wandelen in het bos. Daar worden wij allebei vrolijker van.

Afgelopen weken waren spannend. Wij kregen een vreselijk telefoontje. Mijn fitte nog altijd werkende opa raakte bewusteloos en was bijna niet meer bij ons. Ontzettende spannende dagen volgden er. Of hij de hersenoperatie (gescheurd Aneurysma) zou overleven was de vraag.

Luxi voelde de spanning en het verdriet van ons. Maar hoe leg ik dit aan haar uit? Ik moet zeggen dat ik dit best lastig vond. Ze speelt de hele dag doktertje dus weet echt wel wat ‘ziek’ zijn is. Maar ze weet niet wat heeeel ziek zijn is. 

Wij proberen altijd zo eerlijk en echt mogelijk te zijn tegen Luxi en dat hebben wij dan ook op deze dagen gedaan. “Luxi, opa is heel erg ziek en ligt in het ziekenhuis. Wij hopen dat de dokter opa beter kan maken. Wij vinden opa heel lief en daarom zijn wij een beetje verdrietig.”
Dit korte gesprekje was voor haar voldoende om op haar manier te snappen waar onze emoties vandaan kwamen. Korte vragen van haar volgden. Waar slaapt opa nu? Wie zorgt voor Lucy (de hond)? Is Lucy ook verdrietig? Krijgt opa medicijnen?

Mijn eerste gevoel, als moeder zijnde is om haar te beschermen en te behoeden voor nare gebeurtenissen of negativiteit. Maar ik wil Luxi de echte wereld leren zien. Er gebeuren ook dingen die helemaal niet leuk zijn. Ook grote mensen zijn soms verdrietig.

Door Luxi te betrekken en aan haar uit te leggen wat er allemaal aan de hand was kon zij er op haar manier mee omgaan. Haar niet betrekken zou denk ik erg angstig voor haar geweest zijn omdat ze toch wel voelde dat er iets goed mis was. Luxi wilde elke dag een foto sturen en maakte tekeningen voor opa.

Toen opa stabiel was, zijn wij samen op bezoek geweest in het ziekenhuis. Mega spannend en interessant vond ze dit. We zijn kort gebleven maar ik zag dat ze het fijn vond om er nu een beeld bij te hebben. Het ging al dagen over “het ziekenhuis”.
Ze was trouwens poeslief voor opa en wilde de hele tijd helpen. Ik stond met grote ogen naar haar te kijken. Ze ging uit zichzelf dingen aangeven en deed opa’s sloffen voor hem uit. Zou er dan toch een geboren zuster in haar schuilen? Ze ging zelfs opa in bed onderstoppen en zei dat hij snel beter moet worden.

Dat is gelukt! Het is een wonder maar hij is er nog en inmiddels weer thuis.

Deel jij met jouw kindje wanneer je verdrietig bent of veel zorgen hebt? Ben je je ervan bewust dat jouw kindje dit echt wel aan jou voelt? Erover praten op het niveau van je kindje geeft hem of haar duidelijkheid. 

Eén reactie

  1. Mooi verwoord Evi

Geef een reactie