Wie is de baas?

Bij ons thuis is niemand ‘de baas’. Misschien als je aan Wessel de vraagt stelt dat je een ander antwoord krijgt, hihi!

Maar wat ik heel belangrijk vind in onze opvoeding is dat Luxi niet tegen ons op kijkt. Luxi is slim en heeft veel temperament, waardoor mensen al gauw tegen mij zeggen dat het belangrijk is dat Luxi moet weten wie de baas is.
Ik krijg hier z’n naar gevoel van. Als of ik boven haar zou staan. De autoriteit die je ermee als ouders zou horen uit te stralen past niet bij mij.

Luxi is evenveel mens als dat ik dat ben, in mini uitvoering. Ik voel in mijn rol als moeder absuluut niet de noodzaak om de baas te spelen. Gelijkwaardigheid is het woord wat het bij mij oproept. Alle mensen zijn gelijk. Ik hoop dat Luxi dat altijd als vanzelfsprekend blijft zien. Of zij verliefd worden op een man of vrouw, dik zijn of dun, licht of donker, rijk of arm. 

Zou ik dat haar meegeven door binnen ons gezin haar het gevoel te geven dat ik of papa de baas is? Omdat wij ouder zijn? Is zij minder dan ons? Want mama is ‘de baas.’
Maar buiten zijn wel alle mensen gelijk. Dit klinkt toch hartstikke krom.

Als moeder moet ik haar natuurlijk beschermen. Ik houd haar hand vast tijdens het oversteken. Roep naar haar als ze de hete thee wil vast pakken. Ze mag niet alleen van de trap naar beneden. Ik moet haar nog heel veel dingen leren, of beter gezegd voor doen. En ook bij ons thuis betekent ‘nee’, echt nee. Al zeggen wij veel vaker ‘ja’!

Ik probeer soms de wereld via de ogen van Luxi te bekijken. Zo mooi en waardevol vind ik dat. Zij ziet niet dat haar vriendje een andere huidskleur heeft dan zij. Zij speelt met hem en gaan samen van de glijbaan.

Als alle mensen de wereld door de ogen van een kind zouden (blijven) zien, zou er geen ongelijkheid zijn.
Als mama mijn taak om hier een begin in te maken. Bij ons thuis is in ieder geval niemand de baas.

Geef een reactie